Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /home/pvhs346941/domains/missie-geest.nl/public_html/components/com_easyblog/views/categories/view.html.php on line 145
MRT
26
0

Jacques Verhees

 

Vanmorgen, 23 maart 2020,  in alle vroegte is pater Jacques Verhees  op de leeftijd van 89 jaar in zorgcentrum Eegelshoeve in Someren van ons heengegaan. Jacques was al enige maanden ziek en heeft de gelegenheid gehad om van zijn vele vrienden en medewerkers heel bewust afscheid te nemen. Dit gold vooral voor Mw. Paula Hasslbäck, die gedurende al de jaren van zijn pastoraat zijn vertrouwde steun en toeverlaat was.

Jacques is op 14 augustus 1930 in Budel geboren en meldt zich op 17 september 1945 aan op het Missiehuis, het kleinseminarie van de Congregatie van de H. Geest, in Weert om aan de priesteropleiding te beginnen. Jacques doorloopt er zonder problemen de studiejaren, gaat in 1951 naar het noviciaat in Gennep om vervolgens vanaf 1952 in Gemert filosofie en theologie te studeren. Hij wordt op 20 juli 1957, samen met twee van zijn medebroeders (Paul Verweyen en Theo Kuypers), door Mgr. Bekkers priester gewijd in Budel.

Omdat Jacques een opvallend goed student is, wordt hij na zijn wijding door zijn overste meteen naar Fribourg (Zwitserland) gestuurd om verder te studeren. In 1959 loopt hij college aan de pauselijke universiteit in Rome.

Van 1960 tot 1969 treffen wij hem aan op het grootseminarie in Gemert als docent kerkgeschiedenis. Gedurende deze periode doceert hij ook aan het Theologisch Instituut Eindhoven.

Op 25 oktober 1968 verdedigt hij aan de universiteit van Nijmegen zijn doctorale thesis: “God in beweging”, een onderzoek naar de pneumatologie van Augustinus. Volgens vak-wetenschappers een doorbraak in het theologisch denken van die tijd. Jacques was dus doctor in de theologie, maar weinigen van zijn parochianen zullen daarvan op de hoogte zijn geweest.

Van 1969 tot 1977 is hij rector van het Missieklooster H. Bloed in Aarle -Rixtel en daarnaast lector aan de universiteit van Leuven.  Van 1977 tot 1981 treffen wij hem aan als pastor van de H. Hartparochie in Bergen op Zoom, waarna hij tot 1987 pastor wordt van de Ceciliaparochie in Veldhoven.

Zijn laatste pastorale werkterrein zal de Lambertusparochie in Someren zijn waar hij na een verblijf van 27 jaar in 2014 afscheid neemt en zich terugtrekt in zorgcentrum Eegelshoeve.

Als pastoor probeerde Jacques vooral de mensen in beweging te brengen, vragen te stellen en antwoorden los te weken. Op deze manier wist hij veel werkgroepen in het leven te roepen en ze in te schakelen in de pastorale activiteiten. Een belangrijke stelregel van hem was: “Mensen zijn belangrijker dan regels”.  Mensen zijn boeiend. De ontmoeting met hen is het mooiste aan het pastoraat. Als oogst van zijn activiteiten met vrijwilligers en werkgroepen ontstonden er meerdere boeken met gebeden, lezingen en liederen, te gebruiken voor vieringen bij diverse kerkelijke gelegenheden, voor jong en oud, en voor catechese. Wij kennen ze allemaal zijn boeken: Met de stem van je hart, Tot voorbij de nacht, Thematisch afgestemd, Hier gebeurt iets, Kinderen mogen het zeggen, enz. enz.  Op dit gebied was Jacques erg productief, hij was een gemakkelijk schrijver, zodat ook andere parochies ervan konden profiteren.

Jacques was een gastvrij man, zijn pastorie was een open huis voor iedereen en Paula, die gedurende 41 jaar hem terzijde stond, was hem hierbij een grote steun.

 Moge Jacques nu van deze gastvrijheid genieten bij God, in die nieuwe hemel en die nieuwe aarde, wat voor Jacques geliefde thema’s waren bij de verkondiging van de Blijde Boodschap.

Moge de Heer, die hij jarenlang met toewijding gediend heeft, hem genadig zijn.

Helaas moeten wij in besloten kring afscheid van pater Jacques Verhees nemen.

 

                                                                                           Namens het provinciaal bestuur, Piet Meeuws CSSp

Correspondentieadressen:

Mevr. A. Vos                             Mevr. P. Hasslbäck                              Congr. v. d. H. Geest

Gastelseweg 78                        Ter Hofstadlaan 291                            Spoorstraat 159

6021 GM Budel                         5711 VG Someren                               6591 GT Gennep

Share this article:

Door met lezen
12 Hits
NOV
26
0

Toon Gruijters

 

22 november 2019

Na 46 jaar missionair werk in Brazilië kwam Pater Toon Gruijters in januari 2017 bij ons wonen in het Spiritijnenhof  in Gennep. Hij kwam terug met kwaaltjes o.a. hartritmestoornissen, waar hij  al heel lang last van had. Maar er kwam meer bij; hij begon te lijden aan  een flinke bloedarmoede en bij een onderzoek in het ziekenhuis werd er bij hem beenmergkanker geconstateerd. Bijna een jaar lang was hij  onder chemobehandeling . Hij was blij toen aan de kuur in juli van dit jaar een einde kwam en dat de oncoloog pas voor december een volgende afspraak plande. Maar Toon hield vocht vast, moest weer naar het ziekenhuis. Zijn hart was moe en de kanker ontwikkelde zich verder, ondanks de kuur. Cardioloog  en oncoloog lieten weten dat er niets meer aan gedaan kon worden. Toon overleed vanochtend, 22 november, na gisteren in het bijzijn van familieleden en confraters de ziekenzalving ontvangen te hebben.

     Toon werd in 1938 als eerste kind in het gezin van Leonard en Johanna Gruijters in Helmond geboren. Na de lagere school begon hij in 1951 op ons Missiehuis in Weert aan het gymnasium, gevolgd door het noviciaat in 1957 in Gennep, filosofie en theologie in Gemert, met eeuwige professie in 1961 en priesterwijding op 29 september in 1963. Bij zijn verzoek in 1964 om zijn toewijding aan het apostolaat te mogen doen, schreef hij: ”Ingetreden bij een missionaire congregatie heb ik altijd gehoopt en verwacht een taak te krijgen , die zo mogelijk rechtstreeks apostolisch is -althans niet te onrechtstreeks”. Hij mocht rechtstreeks naar Brazilië, maar in zijn eerste jaren daar liep het wel wat onrechtstreeks: na zijn studie van de taal (het zij gezegd: buitengewoon goed geleerd) werd hij gedurende een paar jaar leraar op het kleinseminarie. Daarna, van 1969 tot 1987 prachtig rechtstreeks apostolisch bezig geweest in Ceilândia, te midden van de armoedige arbeidersbevolking, die de nieuwe hoofdstad Brasilia had gebouwd. Alles was daar nog in opbouw,  de geloofsgemeenschap en ook Toon zelf, die met de bagage van het 2de Vaticaans Concilie en geïnspireerd door de bevrijdingstheologie aan de slag ging met het vormen van kerkelijke basisgemeenschappen en Bijbelgroepen. Bij de condoleancewensen, die al binnen zijn gekomen vanuit Brazilië via facebook, beschrijft iemand Toon als : “Een groot meester en vriend van het evangelie”. Een ander zegt : “We hadden hem bij ons en we hebben gedronken van zijn wijze en diepgaande lessen”. Er kwam een wending aan dat rechtstreekse in 1988 toen hij  werd gevraagd om de taak van novicemeester op zich te nemen – actief bezig met de religieuze vorming van Braziliaanse paters van  de H. Geest. Toon liet nogal eens kritische geluiden horen i.v.m priesteropleiding in die tijden, maar hij heeft daar met hart en ziel, en vooral op een menselijke manier, zijn beste krachten gegeven, als man van gebed en getrouwe religieus, ascetisch en kenner van de geschriften van Poullart des Places, van Libermann, van de H. Teresia van Ávila en vele andere auteurs van geestelijke werken.

Tot hier was  Toon lid van het toenmalige district  Centraal Brazilië. In 1992 deed hij de overstap naar het district “Amazônia” – toen nog bekend als “de groene hel” of “het land dat God vergat”. Vermoedelijk had dit toch alles te maken met zijn verlangen naar rechtstreeks apostolisch werk. Hij werd pastoor van de parochie “Santa Teresa”,  absoluut geen administratief werk, maar herder-pastor, bij de mensen betrokken, de wijken in, de rivier en de meren op, zoals iemand vandaag schreef: “een man en missionaris, die van God sprak en zich helemaal gaf voor de naasten. Zijn leven van goedheid en naastenliefde blijft bij ons”. Groot was zijn bezorgdheid voor de kerk, niet zozeer voor de kerk als instituut, maar als Gods volk onderweg en daarom zag hij lekenvorming ook als een prioriteit in het pastoraat. Het was zijn passie en met “meesterschap” wist hij de deelnemers te boeien in  de vele cursussen alsook op de theologieschool in de vakantietijd georganiseerd door het pastorale coördinatieteam van de Prelazíe van Tefé .  Een waardevolle en bekwame man, met zoveel goede eigen eigenschappen, scherp in zijn opmerkingen, vol ook van humor ….. Zo liet iemand bij zijn condoleancewensen weten: ”zijn manier van goede raad geven, serieus maar evengoed vrolijk, gaf opluchting aan de ziel”.  In 2000 ging ’t met Toon toch weer naar het onrechtstreekse pastoraat, want hij werd gekozen als lid van  het provinciale team hier in Nederland. Hij nam ’t aan, maar slaakte wel een diepe zucht en voelde het als een “afdalen naar het dodenrijk”, maar wist intussen heel goed met de levenden om te gaan. In dat tijdperk van 6 jaar heeft hij heel veel kilometers op de fiets afgelegd om confraters op te zoeken, om naar hen te luisteren en hen  te steunen, vooral op spiritueel gebied. Vooral ook was hij  veel aanwezig aan het sterfbed en bij de begrafenis van confraters. Op de fiets! Dat was ook zijn passie, zelfs na het algemeen kapittel in Torre d’Aguilha (Portugal) op de fiets terug naar Nederland.  In 2007 kwam Toon weer terug naar het rechtstreekse pastoraat in Tefé en hielp in de pas opgerichte spiritijnse parochie “Bom Jesus” en in de aloude parochie van de “Missão”, waar de eerste paters van de H.Geest in 1897 aan land kwamen. Daar schreef hij nog een boek in 3 delen over de geschiedenis van  de Nederlandse spiritijnen in Brazilië ( 800 bladzijden). Voor intern gebruik. Begin deze week was hij nog bezig om er enkele correcties in aan ’t aanbrengen en zei: “Ik heb er eigenlijk nog wel wat aan te doen, maar ik heb maar weinig tijd meer”.

De congregatie, dat was ook zijn passie ! En zijn familie……. Een mooie band, vaak hier bij hem op bezoek. Zonder twijfel zal hij ook hun aanwezigheid gevoeld hebben op de laatste dag, toen hij niet meer bij kennis was. Als één familie - Congregatie, Prelazie van Tefé, broers en zussen en verdere familie -  kunnen we alleen maar dankbaar zijn voor zo’n rijk leven , dat niet samen te vatten is op een A-viertje. Bedankt en “muito obrigado”, Antonio! 

Donderdag 28 november om 11.00 uur nemen we afscheid van Toon in een uitvaartdienst in de kerk van St. Jansonthoofding, Kerkstraat 2 te Gemert en we leggen daarna zijn lichaam te rusten op ons kloosterkerkhof te midden van zijn medebroeders. Vanaf 10.00 uur is er gelegenheid om persoonlijk afscheid te nemen van Toon in de kerk.

Na de begrafenis is er een koffietafel in restaurant “bij Dientje” Kerkstraat 9 te Gemert.

Parkeergelegenheid is er naast de kerk bereikbaar vanaf de Rondweg.

                                                                                                                    

Namens het provinciaal bestuur                                                                                        

Toon Jansen

 

Contactadressen:

L. Gruyters                                                                                     Congregatie van de H. Geest

Edisonplantsoen 11                                                                          Spoorstraat159

5707 EP Helmond                                                                            6591 GT Gennep

 

Share this article:

Door met lezen
212 Hits
AUG
05
0

Jo van den Wildenberg

 

 

Zondagavond 28 juli 2019 is pater Jo van de Wildenberg, na een relatief kort ziekbed, in het zorgcentrum “Libermannhof” te Gennep, op de gezegende leeftijd van 89 jaar, rustig ingeslapen.

Jo werd geboren op 28 februari 1930 in Soerendonk in een gezin met negen kinderen. In september 1945 meldt Jo zich aan op het Missiehuis van de “Franse Paters” in Weert, want hij wil missionaris worden. Jo toont zich daar een onopvallend, prettig in de omgang en sportief student, die zonder veel problemen de studies van het kleinseminarie doorloopt. In 1951 stroomt hij dan ook door naar het noviciaat in Gennep en wordt zes jaar later, op 28 juli 1957, op het kasteel in Gemert priester gewijd. Op 11 juli 1958 krijgt hij zijn benoeming voor de missie: het wordt Oubangui-Chari, de huidige Centraal Afrikaanse Republiek.

Op 1 maart 1959 scheept Jo zich in Antwerpen, samen met zijn collega Joop Rietbergen die voor Kameroen benoemd is, in op de ENAREN, een Zweedse vrachtboot, voor een reis van 37 dagen met bestemming Douala. Vanuit Douala wordt de reis vervolgens “per autostop” voortgezet, verder het binnenland in, in de richting van Bangui en Bangassou., zodat hij uiteindelijk op 29 april 1959 in Alindao aankomt, de missie waar hij voorlopig zijn tent kan opslaan. In Alindao treft hij een geheel Nederlandse bezetting aan (Clemens Bergsma, Freek van de Bijllaardt en Norbertus Verbeek) en Jo voelt er zich meteen thuis.

Hier in Alindao begint voor Jo de echte inburgeringsperiode: het leren van de inlandse taal, de aanpassing aan cultuur en volk, enz. Hoewel het voor Jo een geheel vreemde wereld is, schijnt hij er niet veel moeite mee te hebben om hierin zijn weg te vinden. Hier ontpopt hij zich als een echte pastor, een man die dicht bij de mensen wil staan en openstaat voor hun leefwereld en hun alledaagse problemen. Door deze houding zal heel zijn missionarisleven getekend worden.

Jo schijnt zich al snel voldoende ingewerkt te hebben om zelfstandig de verantwoordelijkheid voor een missiepost op zich te nemen. In 1961 treffen wij hem aan in Kembe, een missie die nog helemaal in de opbouwfase verkeert. Er is nog geen behoorlijk onderdak voor de paters en Jo woont provisorisch in een klaslokaaltje. Alles moet nog georganiseerd worden en dat heeft zo veel van zijn gezondheid gevergd dat hij in 1965 vermoeid, ziek en sterk vermagerd naar Nederland is moeten terugkeren voor medische verzorging en rust. Als het weer wat beter gaat volgt hij in het schooljaar 1966-67 een catechese cursus in Parijs, waarna hij gedurende twee jaar godsdienstleraar wordt op het kleinseminarie in Weert. Zijn gezondheid heeft intussen de tijd gehad zich te herstellen en Afrika begint weer aan hem te trekken. In 1969 is Jo dan ook weer terug in Alindao om in 1970 benoemd te worden tot pastoor van de kathedraal in Bangassou. Hier heeft Jo ongetwijfeld zijn mooiste jaren beleefd. Vrij van materiele zorgen kon hij zich helemaal aan de pastoraal wijden in de verschillende wijken van de stad en in de dorpen rondom, waar iedereen hem kende en hij praktisch ook iedereen thuis kon brengen. Een jongere uit de wijk verwoordde dit eens aldus: “Niet alleen de mensen, maar ook alle honden in de wijken kennen pater Jo”.   In totaal heeft Jo 22 jaar in Bangassou en in de omliggende dorpen mogen werken. In meerdere dorpen heeft hij samen met de dorpelingen kerkjes en schooltjes gebouwd en waterbronnen gezuiverd en toegankelijk gemaakt. De samenwerking met bepaalde protestantse kerken heeft hij erg bevorderd.

Als in 1988 een Afrikaanse priester het werk van Jo in Bangassou overneemt, keert Jo weer terug naar Alindao, om zeven jaar later weer naar Kembe te gaan, waar in de voorbije jaren een mooie missie verrezen is. Om zijn verblijf in de Centraal Afrikaanse Republiek af te sluiten keert Jo in 2000 toch weer terug naar de kathedraal van Bangassou om in 2004 definitief afscheid te nemen van Afrika en terug te keren naar Nederland. Hij neemt zijn intrek in het oude kasteel van Gemert, dat hij nog terug kent uit zijn jeugdjaren en zijn laatste negen jaren brengt hij door in onze communiteit van Gennep.

Als wij aan Jo denken dan komt het beeld van een missionaris in ons op, een gezondene, een reiziger, een man onderweg, niet opgejaagd of gehaast, maar iemand die tijd heeft, een luisterend oor heeft voor medeweggebruikers: geen geweldenaar, geen krachtpatser, maar een bescheiden mens van vrede en verzoening die het geknakte riet niet zal breken.

 Wij zijn dankbaar deze mens van nabij te hebben mogen kennen.

Zijn voorbeeld blijft voortleven in ons hart.

Vol vertrouwen geven wij hem nu over in de handen van de barmhartige Heer.

Namens het provinciaal bestuur,

Piet Meeuws  CSSp

Contactadressen:

Fam. van den Wildenberg                                                  Congregatie van de H. Geest

Dorpsstraat 34                                                                  Spoorstraat 159

6027 PH Soerendonk                                                          6591 GT Gennep

Share this article:

Door met lezen
344 Hits
JAN
01
0

Simon van Niel

 

Op tweede kerstdag, 26 december 2018, rond half zeven in de avond is pater Simon van Niel van ons heengegaan. Sinds enkele weken verbleef pater Simon in ons verzorgingshuis  Libermannhof te Gennep.

In Amstelveen, waar hij jaren woonde, kwam het moment dat hij lichamelijk zwakker werd, meer zorg nodig had en dus moest verhuizen. Na een paar omwegen is hij bij ons gekomen in Gennep. Vanaf zijn vertrek uit Amstelveen ging zijn gezondheid steeds meer achteruit. Enkele dagen voor zijn dood heeft hij op eigen verzoek de ziekenzalving ontvangen in het bijzijn van meerdere medebroeders. Hij was die dag juist heel goed en was er zich van bewust dat het einde van zijn leven naderde. “Ik ben niet bang voor de dood” zei hij, en nam bewust afscheid van al zijn medebroeders.

Na de zalving sprak Basilia met hem via een mobieltje. Hij was niet in staat iets te zeggen, maar verstond alles. Ze konden beiden hun tranen niet bedwingen. Basilia is zijn trouwe huisgenote die hem vele jaren met veel liefde verzorgd en bijgestaan heeft en die op dit ogenblik toevallig op familiebezoek is in Brazilië.

Simon werd op 20 juni 1924 in Den Haag geboren in een familie van tuinders. Simon voelde zich al vroeg aangetrokken door het werk van missionarissen. In 1938 ging hij naar het kleinseminarie van de heilige Geest in Weert. Simon schreef in een verslag dat zijn ouders zijn keuze altijd hebben ondersteund. Door de oorlog verloor hij een jaar maar in 1946 maakte hij het kleinseminarie af.

In 1947 bleef hij een jaar in Gennep als voorbereiding op het religieuze leven. In 1950 legde hij zijn eerste geloften af en begon zijn verdere studies in Gemert op het Kasteel van de Congregatie.

Na de voorgeschreven  filosofische en theologische studies ontving hij op 20 juli 1952 de priesterwijding en was klaar om uitgezonden te worden. Hij had zijn keuze laten vallen op het Amazonegebied in Brazilië, maar in die tijd had je zelf niet veel te kiezen. Je werd gezonden naar het gebied waar de nood het hoogst was. Voor de jonge priester Simon van Niel werd dit het land Angola in Afrika. Voor zijn vertrek was er nog een voorbereidingstijd, waarin hij een medische cursus volgde die in zijn latere werk goed van pas zou komen. Hij had in Gemert ook nog bouwkunde gestudeerd en ging dus goed voorbereid op weg. Hij bleef ook nog 6 maanden in Portugal om Portugees te leren, de officiële taal van Angola. Zijn eerste plaats was de missie van Balombo, waar hij ook nog een inlandse taal moest leren om de mensen daar goed te kunnen verstaan. Hij zat in een gebied zo groot als de helft van Nederland en op zijn reizen was hij verpleger, tandarts en priester. Alles wat hij geleerd had kwam nu goed van pas. Hij verbleef 30 jaar in Angola, de mooiste en krachtigste jaren van zijn leven, en was werkzaam op meerdere missieposten, waar hij ook zijn kennis op het gebied van bouwkunde, die hij vroeger in Gemert had opgedaan, goed kon benutten.

In 1974 werd het mooie land Angola geteisterd door politieke onlusten als gevolg van de strijd voor onafhankelijkheid en een burgeroorlog brak uit, waardoor het voor de Europese missionarissen moeilijk werd om er te blijven werken en te wonen.

In december van dat jaar kwam Simon met pijn in het hart terug naar Nederland op vakantie, maar een terugkeer naar Angola zat er niet meer in.

Simon was de man niet om stil te blijven zitten en hij werd gevraagd voor het begeleiden van de Portugeestalige emigranten in Amsterdam. In december werd hij beëdigd als vertaler in de Portugese taal en zo kon hij vele mensen helpen bij de aanvraag van officiële verblijfsdocumenten. Van dit werk werd hij natuurlijk niet veel rijker, want hij kon het niet over zijn hart verkrijgen om veel te vragen van mensen, die het toch al zo moeilijk hadden. Hij heeft deze pastorale taak onder de Portugees sprekenden gedurende 6 jaar vervuld, een zware taak want er werd veel van hem gevraagd.

Maar ook hierna bleef Simon niet stil zitten. Hij nam de taak van rector op zich in “Bernardus”, een bekend verzorgingshuis in Amsterdam-West. Dit werk heeft hij 16 jaar gedaan. Toen achtte het bisdom de tijd rijp om Simon te vervangen door een jongere kracht en benoemde er een pastoraal werker.

Pater Simon had intussen de leeftijd van 73 jaar bereikt en mocht het voortaan wel wat rustiger aan gaan doen. In deze tijd bleef  hij wel hulp verlenen in de parochies in de buurt.

Gedurende de 40 jaar dat hij in Amstelveen woonde, was zijn flatje een zoete inval voor vrienden en bekenden, die hij in al die jaren om zich heen verzameld had. Zijn flat was klein, mede vanwege de vele souvenirs en heiligenbeeldjes die hij op zijn reizen verzameld had, maar er bleef altijd plaats om aan te schuiven aan tafel of/en te overnachten.

Dat is misschien wel de reden dat het hem zo zwaar viel, toen hij daar weg moest.

Pater Simon was een bijzonder mens, een beetje buiten het model van de doorsnee ordegeestelijke, een man met een groot hart en een luisterend oor voor iedereen. Hij sloot gemakkelijk vriendschap met mensen en velen zullen de vertrouwde pater Simon gaan  missen.

Pater Simon hield van reizen en vandaag, de tweede kerstdag, is hij dus aan zijn laatste reis begonnen en we nemen aan dat hij goed is aangekomen in het huis van de liefhebbende God, voor wie hij zich met hart en ziel heeft ingezet.

In de uitvaartdienst op donderdag 3 januari nemen we afscheid van onze medebroeder en u van uw broer en oom in de kerk van St.Jansonthoofding, Kerkstraat 2 te Gemert en we leggen daarna zijn lichaam te rusten op ons kloosterkerkhof te midden van zijn medebroeders. Vanaf 10.00 uur is er gelegenheid om persoonlijk afscheid van hem te nemen in de kerk. Na de begrafenis is er een koffietafel in restaurant ‘bij Dientje’ Kerkstraat 9 te Gemert. Parkeergelegenheid is er naast de kerk bereikbaar vanaf de Rondweg.

Namens het provinciaal bestuur

Bert van Tol

 

Contactadressen:

Fam. F. van Niel                                    Congregatie van de H. Geest

Punterstraat 2                                       Spoorstraat 159

8376 EH Ossenzijl                                  6591 GT Gennep

 

Share this article:

Door met lezen
578 Hits
SEPT
27
0

Jan Retera

Vanavond, 21 september 2018,   is onze medebroeder Jan Retera na een lang en tragisch verlopen ziekteproces van ons heengegaan. De laatste weken had hij doorgebracht in het zorgcentrum Madeleine, te Boxmeer, waar hij was opgenomen voor een grondig onderzoek naar zijn toestand. Dit met het oog op een definitieve opname in een zorgcentrum dat in zijn ziekte was gespecialiseerd.. Daar heeft hij op donderdag 13 september omringd door een groot aantal confraters de ziekenzalving ontvangen. Daarna ging het vrij snel bergaf. Vandaag is hij daar overleden.

Jan werd op 15 augustus 1934 in Eindhoven geboren. In 1946 ging hij naar het Missiehuis van de spiritijnen in Weert omdat hij priester - missionaris wilde worden. Na enkele jaren verliet hij het seminarie en ging een opleiding volgen tot boekhouder. In dat beroep heeft hij een jaar of negen gewerkt. Maar het oude ideaal was in hem levend gebleven, en in 1961 besloot hij zijn opleiding tot priester – missionaris te hervatten. Daartoe ging hij naar Hattem, waar meerdere studenten waren die niet het “klassieke” traject in Weert volgden. Hij bleef daar tot 1964 en ging toen naar het Noviciaat in Gennep en het grootseminarie in Gemert. In 1970 werd hij priester gewijd en nog in datzelfde jaar benoemd voor het bisdom Bangassou, in de Centraal Afrikaanse Republiek. Daar heeft hij 24 jaar gewerkt, eerst in Bangassou zelf, van 1970 – 1987, daarna in Alindao, een grote missie halverwege tussen Bangassou en de hoofdstad Bangui. Jan heeft in beide missies vooral gewerkt in de dorpen van het binnenland. Dat bracht constant reizen met zich mee, vooral in het regenseizoen onder moeilijke omstandigheden. Soms bleef hij wel een maand onderweg, trekkend van dorp naar dorp. Hij hield van het simpele leven in “de brousse”, zoals dat in ons jargon heette, en van de mensen daar. Maar zijn lange afwezigheid gepaard aan zijn neiging om zich op zichzelf terug te trekken isoleerde hem wel wat van zijn medebroeders. Hij had eigenlijk behoefte aan lange, persoonlijke gesprekken over zijn werk en hoe hij dat beleefde. Maar op de drukke grote missies was daarvoor weinig gelegenheid. Daardoor konden ook persoonlijke vragen en problemen ernstiger vormen aannemen, en hem zwaarmoedig maken. Dat kan gebeuren in een actieve groep van meest jonge mensen (zijn leeftijdgenoten) die enthousiast opgaan in hun werk. De ontwikkeling van louter buitenlandse missionarissen naar een lokale clerus verliep niet overal even soepel, met name in Alindao en daar is Jan ook in zekere zin het slachtoffer van geworden. In 1994 moest hij Alindao verlaten en getraumatiseerd keerde hij naar Nederland terug voor een langere periode van rust.

Daarna werd in onderling overleg besloten dat Jan niet naar Afrika terug zou keren. Zijn verslechterde gezondheid – nogal wat kwalen waarvan een voortdurende en ernstige slapeloosheid een van de ergste was, waren daar debet aan, maar ook zijn slecht verwerkte zorgen en tegenslagen van de laatste jaren. Zelf wilde hij graag in een rurale parochie in Frankrijk gaan werken. De organisatie van de pastoraal en het hectische leven in de stad trokken hem niet aan. Ook had hij behoefte aan een omgeving waar hij “frisse lucht zou vinden en de mogelijkheid van wandelingen in de natuur”. Dit ook als een remedie tegen zijn chronische slapeloosheid.  Hij vond werk in het bisdom Chartres, maar in plaats van één parochie kreeg hij er meteen drie. Hij was daar graag, vooral in die eerste parochie, en sprak er vaak met heimwee over. Ook de mensen hadden hem graag en zijn eerste overplaatsing stuitte op verzet van zijn parochianen. Als enige Nederlander werd hij nogal eens overgeplaatst als er verschuivingen in de parochies nodig waren.  In de ongeveer tien jaar dat hij daar werkte, schrijft hij, heeft hij alles bij elkaar wel in 9 parochies gewerkt, soms vrij primitief gehuisvest, en met zijn steeds toenemend aantal kwalen eiste dat zijn tol. In 2007 keerde hij naar Nederland terug. Hij had echter veel moeite om daar weer te wennen, Hij probeerde het in verschillende communiteiten, maar wilde toch weer terug naar Frankrijk. Zo ging hij in 2009 naar Langonnet, in Bretagne, een oude historische abdij waar de Spiritijnen een communiteit hadden voor bejaarde confraters. Hij vond er de ruimte en de bossen, waar hij dagelijks grote wandelingen maakte, maar kon ook daar zijn stek niet vinden. De fysieke inspanning van zijn lange wandelingen werd hem door zijn gezondheid te veel en ook het “monnikenleven” in de abdij, zoals hij dat noemde, viel hem al gauw erg zwaar. Zo keerde hij in 2011 terug naar Nederland, nu definitief. Maar het heimwee naar Frankrijk bleef.

Jan heeft zijn hele leven als Spiritijn echt onder de armsten gewoond en gewerkt. Vooral in Afrika. Met veel confraters beschouwde hij het meewerken aan de ontwikkeling van de mensen en het verbeteren van hun levensomstandigheden als een wezenlijk onderdeel van zijn missie. In Frankrijk heerste er niet zozeer materiële armoede op het platteland, maar de levensomstandigheden waren er toch minder dan in de steden. En Jan heeft er altijd heel sober geleefd. Hij was geen man van structuren en overlegorganen, meer van de persoonlijke contacten. Hij hield van zingen – was trots op zijn mooie stem in zijn jonge jaren. Hij had een goede pen: hij schreef veel brieven en er zijn ook prachtige verhalen van hem bewaard gebleven: bij voorbeeld over zijn reizen “in de brousse”, met name in het regenseizoen als de wegen meer en meer onbegaanbaar werden. Met mooie foto’s erbij voor degenen die mochten denken dat het allemaal maar overdreven was. Een van zijn hobby’s was schilderen. Dat deed hij ook als therapie toen bij hem de ziekte van Alzheimer snel verslechterde. Hij vertelde dan dat hij die vaardigheid tot schilderen van zijn vader had geërfd.

Zijn kwalen verergerden. Ze werden bijna een obsessie voor hem. Hij was zich bewust van de snel toenemende degradatie die de ziekte van Alzheimer in hem veroorzaakte. Hij kon daarvan in paniek raken en het maakte hem soms bijna wanhopig. Zijn hulpbehoevendheid vermeerderde hand over hand, tot hij bijna niets meer kon, zelfs de spraak verloor. Het was een tragisch proces waar we machteloos getuige van waren. Aan dat leven getekend door zoveel lijden is nu een eind gekomen. We vertrouwen dat hij nu bij de Heer de rust en de vreugde mag vinden die hij in zijn leven zo vaak heeft gemist. Wij gedenken hem met droefheid en dankbaarheid. Moge hij rusten in vrede.

Op donderdag 27 september om 10.30 uur nemen we afscheid van Jan in een eucharistieviering in de kapel van Libermannhof Spoorstraat 157 te Gennep, Vanaf 9.30 uur is er daar gelegenheid om persoonlijk afscheid te nemen. Na de viering leggen we hem te rusten op ons kloosterkerkhof bij het kasteel te Gemert.

Na de begrafenis is er een koffietafel in restaurant ‘Bij Dientje’ Kerkstraat 9 te Gemert.                                                                           

Namens het provinciaal bestuur,

Frans Timmermans

Correspondentieadressen:

Fam. Hermans                                                          

Meanderstraat 10                                                    

5563 BL Westerhoven

 

Congregatie van de H. Geest

Spoorstraat 159

6591 GT Gennep                   

Share this article:

Door met lezen
827 Hits
Ga naar boven