Koos van der Pauw

 

 

Zondag 29 juli 2018, vroeg in de ochtend, is onze medebroeder Koos van der Pauw in zijn slaap rustig overleden. Zaterdagmorgen was hij op zijn kamer gevallen. In de namiddag heeft Koos nog samen met zijn medebroeders van Libermannhof thee gedronken, waarna hij naar bed is gegaan, omdat hij zich niet goed voelde. De dokter constateerde koorts, maar kon de oorzaak niet vinden. Koos is rustig gaan slapen en niet meer wakker geworden.

Geboren in Rotterdam heeft hij heel zijn leven de pijnlijke herinnering aan het bombardement van zijn stad meegedragen.

Gedurende zijn jeugd is hij geen misdienaar geweest, maar hij was wel een trouw lid van het jongenskoor van zijn parochie.

In september 1940 ging Koos naar het seminarie van de Paters van de H. Geest in Weert. In 1943 maakte hij in Rotterdam de verschrikkelijke hongerwinter mee. In augustus 1944 gaat hij weer terug naar Weert. Na de voltooiing van de zes jaar durende studie begint hij het noviciaat in Gennep. Daar kreeg hij last van  een pijnlijke ooraandoening, waarmee hij heel zijn verdere leven heeft moeten leven.

Zijn eerste professie doet hij op het grootseminarie in Gemert op 27 februari 1949. Hij was toen al begonnen met de filosofiestudie. Op 19 juli 1953 ontvangt hij de priesterwijding. Dat is dit jaar juist 65 jaar geleden. Hij heeft dit feit in stilte herdacht en was blij met het bezoek van de vele confraters, die hem kwamen feliciteren.

Zijn eerste benoeming was voor Libreville (Gabon), waarvoor hij zelf zijn voorkeur had uitgesproken. Met veel enthousiasme vertrok hij om zijn missieleven te beginnen. In Gemert had Koos zes jaar tussen zijn medebroeders geleefd, die hem kenden en hem waardeerden zoals hij was, soms wat moeilijk in de communicatie. De eerste tijd in de missie krijgt de missionaris te maken met een volledige omschakeling: andere taal, andere gewoonten, ander klimaat en nieuwe medebroeders. Koos werd benoemd voor de missie Makokou. Hij schrijft in 1956: “Het is een gebied uitgestrekt over 450 km2 met 9.000 katholieken op een bevolking van 27.000. Het klimaat is aangenaam. Er is veel werk. Ik moet woekeren met mijn tijd om de inlandse taal te leren.”

Er waren soms wat spanningen in het communiteitsleven. Bovendien kreeg hij steeds meer last van een middenoorontsteking in het linkeroor en ook het rechteroor functioneerde niet goed. In januari 1957 komt Koos naar Nederland en na een goede rustperiode wordt hij benoemd voor de Pastoor van Arsparochie in Delft. Aan zijn verzoek om benoemd te worden voor Brazilië wordt eind 1959 gehoor gegeven. Op 17 januari 1960 rijdt hij met de bisschop van het diocees Divinopolis naar een klein stadje Perdigão en wordt daar geïnstalleerd als pastoor van de parochie “Onze Lieve Vrouw van de Gezondheid”. De mensen ontvangen de nieuwe jonge pater met enthousiasme. De parochie zat al een tijd zonder priester. Dat Koos nog niet de Braziliaanse taal beheerste was geen probleem. Hij kon beginnen met het afbouwen van de kerk. In het binnenland ontdekte hij al gauw dat het drinkwater slecht was. Hij bracht de mensen bij elkaar om daarover te praten, om waterputten aan te leggen en om voor gefilterd water te zorgen.

Koos zag dat de schoolkinderen na het vierde leerjaar op straat stonden. Daar moest iets aan gedaan worden. Koos stichtte en bouwde niet alleen een college, maar haalde van ver ook onderwijzers. Daarvoor gebruikte hij zijn Jeep die tegen de slechte wegen met veel gaten opgewassen was. Hij stichtte ook een school voor de opleiding van onderwijzeressen. Dat alles had grote positieve gevolgen voor geheel die streek.

Koos had door zijn sociaal optreden de harten van de mensen al gauw gewonnen. Toen ze hoorden dat hij naar een andere parochie overgeplaatst zou worden, werd er spontaan een commissie gevormd, die met Pater Paulo, de principaal, ging praten om de beslissing terug te draaien en met goed resultaat. Toen pater A. de Winter, provinciaal overste van de Nederlandse Provincie, in de week na Pasen van 1965 Perdigão bezocht, zei hij na afloop: “Nu ik dit gezien heb, geloof ik in wonderen.”

Tijdens de viering van het diamanten priesterjubileum van Koos zei Pater A. Gruijters: “Gedurende 45 jaar is Koos in Brazilië wijngaardenier en rank geweest, innig verbonden met de wijnstok.”

In 2004 nam Koos de beslissing terug te keren naar Nederland. Bij een voortdurend muziekgeruis in de oren kreeg hij ook  nog problemen aan de urinewegen. Daarvoor onderging hij twee ingewikkelde operaties met helaas niet het gewenste resultaat. Gezondheidsproblemen hebben het leven van Koos getekend tot het einde van zijn leven toe. Hij sprak daar wel over maar het waren geen klaagzangen. Hij onderging alles met een buitengewone aanvaarding en overgave tot het einde toe. Hij erkende vaak zijn fouten en gebrek aan geduld, maar herhaalde met overtuiging: Ik heb mijn best gedaan.

Met veel bewondering zijn wij de getuigen geweest van het geloof, het vertrouwen en de volharding van Koos en daarvoor danken we hem van harte.

Op zaterdag 4 augustus om 10.30 uur nemen we afscheid van pater Koos van der Pauw tijdens een Eucharistieviering in de kapel van Libermannhof, Spoorstraat 157 in Gennep. Vanaf 10.00 uur is hij daar opgebaard en is er gelegenheid voor een laatste groet. Daarna zullen we hem begeleiden naar Gemert, waar we hem te rusten zullen leggen op ons kloosterkerkhof in het park van het kasteel. Na de begrafenis is er een koffietafel in het restaurant ‘Bij Dientje’,  Kerkstraat 9, Gemert, schuin tegenover de kerk.

 

Namens het Provinciaal Bestuur,

G. Hogervorst CSSp

 

Correspondentieadressen:

Fam. L. Badouse                                                                       Congregatie van de H. Geest

Neulstraat 36                                                                           Spoorstraat 159

5492 DC St. Oedenrode                                                            6591 GT Gennep

 

Geert Jansen
Jan Retera
Ga naar boven