Ted Rutjes

Op 10 mei 2018 om 18.40 uur is Ted rustig ingeslapen. Het ging al lange tijd niet goed met Ted, zijn gezondheid was erg wisselend. Na een bezoekje aan hem kwam de een terug met de opmerking: “Hij zal het niet lang meer maken“, terwijl een ander die hem twee uur bezocht, zei: “Theo (want zo noemden de meesten van ons hem) zat weer achter de computer een spelletje te spelen en zat weer volop grappen”. Dit was de situatie gedurende de laatste maanden, maar eergisteren zei hij: ”Ik geef het op, het gaat niet meer.” en vroeg of er van nu af aan bij hem gewaakt kon worden. Na een lange strijd is er aan zijn leven en zijn leed een einde gekomen.

Ted werd geboren op 13 januari 1925 te Duisburg in Duitsland. Als schipperszoon heeft hij de lagere school op verschillende plaatsen doorlopen. Zijn ULO diploma haalde hij in Rotterdam. Daarna wilde hij naar de MTS, maar de dienstplicht en het uitbreken van de oorlog maakte dat onmogelijk. Na de oorlog besloot hij om voor priester te gaan studeren en in 1945 begon hij zijn studies in Uden. Met enkele anderen kreeg hij daar een ‘stoomcursus’ latijn en grieks om na twee trimesters te worden toegelaten tot het tweede jaar. In 1950 wilde hij zijn noviciaat maken bij de Jezuïeten, maar hier werd hij niet aangenomen. Hij koos er toen voor om missionaris te worden en deed zijn aanvrage bij de Congregatie van de heilige Geest. Op 6 september 1950 begon hij zijn noviciaat in Gennep. Zijn hogere studies maakte hij in Gemert en werd daar op 15 juli 1956 door Monseigneur Kramer OFM tot priester gewijd. Hij kreeg een benoeming voor het toenmalige Belgische Kongo en men raadde hem aan een jaar de koloniale school in Brussel te volgen. In 1958 vertrok hij naar de Kongo en werd in Lokandu kapelaan van de parochie en directeur van de lagere school. Een jaar later werd hij overgeplaatst naar Kindu, waar hij dezelfde functies kreeg. In 1964 keert hij weer terug in Lokandu, waar hij nu overste wordt en directeur van het klein seminarie, dat hij daar zelf opricht.

Helaas verloopt de overgang naar onafhankelijkheid in Kongo niet op vredige wijze en wordt Ted in 1964 met nog twintig collega-missionarissen door rebellen gevangen genomen. Na doodsbedreigingen vanwege de acties van het nationale leger, werden zij na een week onverwachts door dat nationale leger bevrijd. Hen werd aangeraden zo snel mogelijk het land te verlaten.

Terug in Nederland kwam hij in Rhenen terecht en werd hij benoemd tot propagandist.

In 1965 kan hij weer terug naar de Kongo en werkte er dan achtereenvolgens in Kindu, Kibombo en Tokolota.

In 1996 besluit Ted definitief naar Nederland terug te keren en verblijft eerst in Gemert en daarna op een flatje in Gennep, waar hij zo lang hij het kan, hij hand- en spandiensten verricht voor ieder, die een beroep op hem doet.

Zolang als zijn gezondheid het hem toelaat, gaat hij ieder jaar naar de “Kongolodag” in Gentinnes (België). Aan zijn verblijf in Kongo heeft hij goede contacten en vriendschappen overgehouden met onze Belgische medebroeders, die hem dan ook regelmatig in Gennep komen opzoeken.

Wanneer het moeilijk voor hem wordt om zelf voor zijn broodmaaltijden te zorgen, verhuist hij naar Spiritijnenhof. Na enkele dagen is hij echter weer terug op zijn flat, want in Spiritijnenhof vindt hij het veel te koud. Ted hield van warmte.

Wanneer zijn gezondheid verder achteruit gaat en hij meer zorg nodig heeft, verhuist hij naar de Libermannhof, waar hij een appartement krijgt aan de zonkant en een verwarming heeft, waarvan hij zelf de knoppen kan bedienen.

Ted was kritisch, maar niet op een vervelende manier. Hij was kritisch op de gang van zaken in Libermannhof, want alles veranderde zo maar. Hij kon kritiek hebben op het personeel, maar had hele goede banden met hen. Zijn humor heeft hij behouden tot bijna de laatste dag. Het was dan ook geen kruis om bij hem op bezoek te gaan en bezoek kreeg hij dan ook tamelijk veel. Soms vond hij het zelf wat te veel en te vermoeiend.

Zo lang hij kon, nam Ted deel aan onze bijeenkomsten, als ze maar niet te lang duurden. Want dan kon hij wel eens in slaap vallen. Van de Nederlandse spiritijnen zal Ted degene zijn die de meeste “spiritijnse maanden” heeft meegemaakt en dat niet alleen maar, omdat hij wel van reizen hield. Hij wilde op de hoogte blijven en kritisch de ontwikkelingen in de congregatie en in de kerk blijven volgen.

Wanneer een medebroeder  overleed, die jonger was dan hij, dan vond hij dat ze hem voorkropen, maar in feite kon Ted zelf het leven ook maar moeilijk loslaten. Ted was nooit een grote eter geweest, zeker wat de warme maaltijden betreft, maar de laatste weken viel hem dat nog zwaarder en vermagerde hij wel heel erg. Hij was op, vandaar dat hij het wel op moest geven.

Wij verliezen in Ted een heel prettige humoristische medebroeder en zijn neven en nichten een prettige, plezierige oom.

Op woensdag 16 mei om 11.00 uur nemen we afscheid nemen van pater Ted Rutjes tijdens een eucharistieviering in de kerk van St. Jans Onthoofding, Kerkstraat 2 te Gemert.

Vanaf 10.00 uur is hij opgebaard in die kerk. Na de viering zal de begrafenis plaats vinden op ons kloosterkerkhof in het park van het kasteel.

Er is parkeergelegenheid naast de kerk, bereikbaar via de rondweg.

Na de uitvaart is er een koffietafel in de zaal “Dientje Wijn”, Kerkstraat 9 te Gemert, schuin tegenover de kerk.

 

                                                                                                                                                                J.Gordijn CSSp.

Correspondentieadressen

Dhr. J. Hendriks, Groenestraat 8, 6911 KV Pannerden       

Congregatie van de H. Geest, Spoorstraat 159, 6591 GT  Gennep                                          

Gerard Hogema
Ga naar boven