AUG
16
0

Nico Noordermeer

 

Vrijdagmiddag 29 juli 2016 kregen wij van onze twee laatste Nederlandse medebroeders in Centraal Brazilië, Jo van de Laar en Ko Gradussen, het bericht door dat onze medebroeder pater Nico Noordermeer in het ziekenhuis van Betim (randstad van Belo Horizonte) overleden was. Zijn overlijden kwam voor ons niet geheel onverwachts.

Op 12 juli schreef Gerard Hogervorst ons al dat Nico in het ziekenhuis lag op de intensive care. Nico was naar een dokter gegaan in Pompéu en die liet een longfoto maken. De hartspecialist liet hem meteen opnemen omdat de longen en het hart niet meer goed functioneerden.

Op 21 juli schreef Gerard dat Nico een hartstilstand had gehad. Hij was met succes gereanimeerd, maar men was bang dat zijn hersenen aangetast waren. Hij had veel last van slijm en een infectie in de longen.

Gerard heeft hem, juist voor zijn vertrek naar Nederland, nog in het ziekenhuis opgezocht en hield daarna 2 keer per dag contact, via een Braziliaanse en een Duitse medebroeder.

Op vrijdagmorgen is Nico ingeslapen. 

Nico werd geboren op 26 november 1927 in Loosduinen (Den Haag) in een gezin van acht kinderen. Na de lagere school ging hij naar de Mulo. In het tweede jaar maakte hij aan zijn ouders het verlangen kenbaar om priester te worden.  Zo ging hij in de voetsporen van zijn oudere broer Koos in september 1943 naar het kleinseminarie van de Congregatie van de Heilige Geest te Weert. Zijn overste karakteriseerde Nico als een nerveus, voorzichtig en middelmatig student, met veel verstand van muziek. In september 1950 begon hij in Gennep zijn noviciaat, waar hij een jaar later zijn eerste professie deed. Hij vervolgde zijn priesteropleiding op het kasteel te Gemert en werd er, nu zestig jaar geleden, op 15 juli 1956 door Mgr. Kramer priester gewijd. Een jaar later ontving hij zijn benoeming voor het huidige bisdom Lubango (toen nog Sa da Bandeira) in Angola, waar zijn broer Koos al enkele jaren werkzaam was.

Uit de correspondentie uit die tijd is op te maken dat hij daar met veel plezier gewerkt heeft en er zich er goed thuis voelde. Maar het waren in Angola echter woelige tijden. De Angolezen wilden de onafhankelijkheid en die strijd liep uit op een jarenlange burgeroorlog. Nico besloot om na 18 jaar werken Angola te verlaten.

Als hij al enige tijd in Brazilië werkzaam is schrijft hij aan pater Krien Houdijk:

‘Arm Angola, de ellendige situatie gaat me ontzettend aan het hart. Ik heb het land met bloedend hart verlaten en de wond is nog niet dicht al ben ik hier erg graag’.

“De overgang van Angola naar Nederland was enorm groot. Hij voelde zich vervreemd in het kerkelijk gebeuren. Er was veel veranderd in de Nederlandse kerk na het tweede Vaticaans Concilie. Graag nam hij het aanbod aan om naar Brazilië te gaan. Daar kwam hij bij de paters Frans van Kemenade en Martien Bodewes in de uitgestrekte parochie van Conselheiro Pena met veel basisgemeenschappen. Ook daar voelde hij de gevolgen van het tweede Vaticaans Concilie. Hij moest gaan luisteren, meevieren en niet alleen voorgaan. Via Governador Valadares kreeg hij de mogelijkheid om alleen pastoor te worden in een parochie van Pompéu, in het bisdom Sete Lagoas, waar veel Spiritijnen werkzaam waren. Daar kon Nico zich langzaam en met veel enthousiasme ontwikkelen tot een ijverig en biddend priester, die graag zieken en ouden van dagen opzocht. ‘Ik kan niet bij de pakken neerzitten, ik moet vooruit’ zei hij vaak. Hij stond om 5 uur op en begon de dag met het bidden van het brevier. ‘Ik bid meteen het gehele breviergebed, ik weet niet wat er nog kan gebeuren’. In 2002, op zijn vijfenzeventigste verjaardag, kreeg hij ’s avonds bezoek van de bisschop, die hem feliciteerde en hem meedeelde dat hij niet meer verder kon gaan als pastoor. Dat heeft hem pijn gedaan. Hij mocht wel in het stadje blijven wonen. Naast zijn nieuwe woning bouwde hij een kapel om daar door de week de Eucharistie te vieren. Tot zijn dood toe heeft hij goed om kunnen gaan met de pastoors, die hem vroegen om te assisteren. Zodoende heeft Nico zijn missie blij en tevreden kunnen doorzetten. Hij spraak veel over het lijden en de dood, die onverwachts maar niet onvoorbereid kwam”. (Gerard Hogervorst)

 

Slechts weinig medebroeders hebben Nico gekend. Enkelen herinneren hem van hun studietijd. Hij kwam zelden op vakantie. Slechts een maal toen hij in Angola zat en een maal vanuit Brazilië. Over zichzelf schreef hij eens: ‘mijn mening verschilt nogal wat van de algemeen gangbare. Ik ben een buitenbeentje, vooral wat mening betreft’.

Maar al is zijn levensverhaal hier weinig bekend, het is wel een verhaal van iemand met een groot geloof, die zich met hart en ziel ingezet heeft voor de mensen die aan zijn zorgen waren toevertrouwd, in Lubango en Pompéu.

Bij zijn begrafenis was de kerk stampvol met mensen uit Pompéu en omstreken en een viertal spiritijnse medebroeders en een zestal priesters. Op verzoek van de huidige pastoor Padre Mauro, die de overweging deed, ging Ko Gradussen voor in de uitvaartplechtigheid.

Nico, namens je familie, je medebroeders en al die vele mensen voor wie jij je hebt ingezet, dank voor wie je was. Moge je rusten in de vrede van de Heer.                                            

 

Namens het Provinciaal Bestuur

Martin van Moorsel CSSp.

 

 

Fam. L Badouse                                                                  Congregatie van de H. Geest

Neulstraat 36                                                                      Spoorstraat 159

5492 DC St. Oedenrode                                                       6591 GT Gennep

 

 

 

 

 

Share this article:

Door met lezen
695 Hits
MEI
30
0

Joop de Boer

 

Vanmorgen, woensdag 25 mei 2016,  even na zeven uur is pater Joop de Boer rustig ingeslapen in aanwezigheid van zijn nicht en pater Piet Pubben.

Drie weken geleden kreeg Joop in het ziekenhuis in Venray van zijn hartspecialist te horen, dat ze nu echt niets meer voor hem konden doen. Op zijn specifieke wijze regelde Joop alles, ging op bed liggen en zei: ’t Loopt op een eind. Misschien had Joop de hoop, dat het hem zou vergaan zoals het bij een van zijn oudere broers was gegaan. Die ging op bed liggen en blies zijn laatste adem uit. Bij Joop ging het echter anders. Zijn lichaam was te sterk en het duurde nog drie weken voor hij zijn laatste adem uit mocht blazen.

Joop kwam uit een boerengezin van vijftien kinderen, waarin hij de jongste was en waarin een zusje van hem op drie jarige leeftijd is overleden. Joop was de jongste in dat gezin en is eigenlijk door zijn oudste zus opgevoed, waardoor er met haar een speciale band ontstond en haar huis later ook zijn thuis werd.

Joop is geboren op 12 augustus 1927 in Haarlemmermeer. Na de lagere school, ging hij naar de Mulo in Heemstede, maar na twee jaar besloot hij zijn oudere broers Jan en Piet te volgen en ging naar ons kleinseminarie te Weert. Met wat bijlessen om de achterstand van het latijn in te halen kon hij daar in de tweede latijnse beginnen.

Op 5 september 1949 legde hij zijn tijdelijke gelofte af in Gennep en ging verder met zijn opleiding in Gemert, waar hij op 18 juli 1954 priester werd gewijd.

In 1955 kreeg hij een benoeming voor het aartsbisdom Luanda in Angola met de zorg voor alle catecheten. Verder moest hij zorgen, dat enkele onafgebouwde scholen van een dak voorzien werden.

Door zijn opstelling en duidelijke keuze voor de Angolezen werd hem na zijn eerste vakantie in 1960 aangeraden om geen inreisvisum voor Angola meer aan te vragen. Dat zou hem zeker geweigerd worden. De onafhankelijkheidsstrijd was begonnen en Joop was bij de Portugezen niet meer welkom.   

Vanwege zijn kennis van het Portugees werd hij door het Algemeen Bestuur benoemd voor Zuid-Brazilië. Deze benoeming kwam echter te laat binnen. Dat was namelijk in maart 1962 en Joop was al in 1961 zijn broers achternagegaan in Tanzania en wel in het bisdom Morogoro. Het eerste jaar verbleef hij op de missie van Lukange om de taal het Kiswahili te leren en daarna werkte hij acht jaar op de missie van Msongozi.

In 1970 werd hij met een meerderheid van stemmen door zijn medebroeders gekozen tot principaal van het district Morogoro en ze hebben hem tweemaal herkozen, zodat hij negen jaar principaal is geweest. Door met regelmaat bijeenkomsten te organiseren voor heel de groep en door zijn prettig karakter, wist hij van tamelijk onafhankelijke mensen, daar de meesten op eenmansposten zaten, er weer een groep van te maken. Daarnaast wist hij de financiën van het district stevig in het zadel te krijgen.

Samen met artsen, uitgezonden door Memisa, heeft hij ook het medische gebeuren in het bisdom op een hoger plan gebracht. Medicijnen werden centraal ingekocht en zusters werden opgeleid.

Gedurende zijn periode kwam vanuit Arusha de vraag om te beginnen aan een opleiding van Oost Afrikaanse Spiritijnen. Joop werd erbij betrokken en werd de eerste econoom van die stichting, die later uitgroeide tot een zelfstandige provincie van de congregatie.

Toen hij niet meer herkiesbaar was tot principaal had het Algemeen Bestuur al een oogje op hem laten vallen en kwamen zij met een nieuwe uitdaging namelijk: coördinator worden voor de aankomende nieuwe provincies in Afrika, Latijns-Amerika en Indische Oceaan. Het was een nieuwe functie in de congregatie en Joop moest daar zelf invulling aan gaan geven. Joop nam het aan en ging wonen in het generalaat in Rome.

In 1980 werd hij gevraagd Algemeen Econoom van de congregatie te worden en dat is hij gebleven tot 1992. Daar zijn gehoor helaas steeds slechter werd en hij moeite had om wat er gezegd werd in vergaderingen op te pikken, had hij om een opvolger gevraagd.

Joop kwam naar Nederland en na een korte sabbat periode werd hij in 1993 missieprocurator in Halfweg. Dat is hij drie jaar gebleven en daarna is hij verhuisd naar Ysselsteyn, waar hij zijn intrek nam bij zijn broer Ko. Hij had daar zijn vaste assistentie en kon iets doen aan zijn hobby: tuinieren. De communiteit van Gemert kreeg zelfs van tijd tot tijd groenten van hem.

In 2011 begon Joop te sukkelen, kon niet meer zelfstandig blijven wonen en verhuisde eigenlijk tegen zijn zin in naar Gennep. Hij zag er vanwege zijn slechte gehoor tegenop om in een grote communiteit te gaan wonen. Het is hem enorm meegevallen en binnen een hele korte periode voelde hij zich hier volkomen thuis. Joop knapte op, hield zich o.a. bezig met het maken van rozenkransen en kon het van tijd tot tijd niet nalaten om op een hele bescheiden manier aan het bestuur te vragen of ze dit of dat wel in de gaten hielden.

Helaas ging begin van dit jaar zijn gezondheid weer achteruit. Een pacemaker gaf hem weer wat energie, maar dat was helaas maar voor korte tijd.

Zondag 8 mei heeft hij in het bijzijn van medebroeders en enkele familieleden het sacrament van de zieken ontvangen. Daarna  kwamen zijn broer  Ton en enkele nichten en neven bijna dagelijks bij hem op bezoek geweest.

De familie maar zeker ook wij, zijn medebroeders, verliezen in Joop een hartelijke broer, oom en medebroeder, die door zijn karakter en humor, die hij tot het laatste toe  bewaard heeft, zeer gezien was. Joop heeft zijn capaciteiten in Angola, Tanzania, heel de congregatie en in Nederland ten volle gebruikt voor zijn medemensen.

 

Joop, heel hartelijk bedankt voor alles wat je gedaan hebt, maar vooral voor de mens die je was.

 

Dat je nu mag rusten in vrede.

 

Op zaterdag 28 mei nemen we afscheid van deze dierbare medebroeder in een Eucharistieviering in de parochiekerk van St.Jans Onthoofding, Kerkstraat 4 te Gemert aanvang 11.00 uur. Voor de viering is er nog gelegenheid om afscheid te nemen.

Na de viering zullen we hem te rusten leggen op ons kloosterkerkhof op het kasteel aldaar.

Na de begrafenis is er een koffietafel in het restaurant ‘Bij Dientje’, Kerkstraat 9 te Gemert.

 

                                                                                                                                                             Koos Gordijn

 

Contactadressen:

 

Fam.A.de Boer                                                                                    Congregatie v.d.H.Geest

1e St.Jozefstraat 301                                                                            Spoorstraat 159

5721 GM Asten                                                                                    6591 GT Gennep

 

 

Share this article:

Door met lezen
624 Hits
APR
11
0

Overleden Huub Leenen


Gennep, 7 april 2016


Beste familieleden, medebroeders, zusters, medestanders en vrienden,

Op woensdagavond 6 april 2016 is in ons verzorgingshuis ‘Libermannhof’ te Gennep onze medebroeder Hubertus Johannes (Huub) Leenen op de leeftijd van 85 jaar heel rustig ingeslapen. Zijn heengaan kwam niet geheel onverwachts. Een paar jaar geleden, toen bleek dat hij meer verzorging nodig had, verhuisde hij van Spiritijnenhof naar de overkant, naar Libermannhof. Door de goede verzorging van het personeel knapte hij aanvankelijk weer wat op, maar al snel werd het lopen moeilijker en zo verwisselde hij de rollator voor  de rolstoel. Tot vorige week kwam hij iedere dag naar de eetzaal, maar de laatste maanden bekwam het eten hem niet meer zo goed en nam hij  nog slechts een lepel soep of appelmoes. Zijn gezondheid zagen we gestaag achteruit gaan. Vorige week zei een verpleegster mij:  ‘Pater Huub gaat niet goed, hij verlaat ook zijn bed niet meer, daar is hij te zwak voor’. De laatste dagen liepen we dan ook regelmatig bij hem binnen om te zien hoe het met hem ging. Een gesprek met hem was nog amper mogelijk. De laatste nacht zijn we om beurten bij hem gebleven om te waken. Op dinsdag zijn ook zijn zus en neef nog bij hem op bezoek geweest. Huub was daar erg blij mee al kon hij ook bijna niets meer zeggen.

Huub werd geboren op 5 mei 1930 in Herkenbosch. Al op de lagere school had hij de wens kenbaar gemaakt priester en missionaris te willen worden. Het hoofd van de lagere school schreef naar de Paters van de H. Geest in Weert om hem warm aan te bevelen: ‘een degelijke jongen uit een goed gezin, een goede jongen die zijn studie best aan zal kunnen’. Vanwege de oorlog moest Huub enkele jaren geduld betrachten. Zijn wens ging pas in september 1945 in vervulling, toen hij al 15 jaar was. In 1951 maakte hij zijn noviciaat, deed zijn professie in 1952 en vervolgde daarna zijn priesteropleiding in Gemert. Daar ontvangt hij uit handen van Monseigneur Bekkers op 21 juli 1957 de priesterwijding.

Hoewel hij zijn voorkeur had uitgesproken voor Brazilië, werd hij in 1958 benoemd voor het bisdom Doume in Kameroen. Na een korte periode in Duitsland, ging hij naar Parijs om de Franse taal beter onder de knie te krijgen.  Zijn eerste standplaats in Kameroen werd een uitgestrekte en moeilijk te bereizen parochie in Yokadouma. Na een jaar werd hij gevraagd als leraar op het kleinseminarie in Doume. De laatste drie jaren van zijn verblijf werkte hij in de parochie van Andjou, waar hij de pastorale zorg kreeg over vele dorpen. Hij werd er eveneens directeur van de lagere school. Na vijf jaren van intense arbeid was hij toe aan een welverdiende vakantie in Nederland.

De toenmalige provinciaal, pater de Winter, zocht op dat moment iemand die goed Duits sprak om de overleden pater Philippens op te volgen als rector van de Missiezusters van het Kostbaar Bloed in Aarle Rixtel. Aangezien Huub goed Duits sprak kwam men al gauw bij hem uit. Pater de Winter schrijft over hem aan de Algemeen overste van de zusters: ‘De moeite, die het mij gekost heeft, hem los te maken van zijn diocees, zowel bij hem zelf als bij de bisschop, Monseigneur van Heijgen, garandeert mij dat hij een goed missionaris was en maar node gemist kan worden’. Deze bruuske verandering van Kameroen naar een zusterklooster in Nederland moet van hem wel een flinke aanpassing gevraagd hebben. In dit klooster was Huub twee periodes, d.w.z. ongeveer acht jaar, met de pastorale zorg voor de zusters belast.   In 1981 werd hij door de bisschop van Roermond benoemd als pastoor te Itteren (Maastricht). Zes jaar later vraagt diezelfde bisschop hem voor Grathem in midden Limburg, waar hij heeft gewerkt tot zijn leeftijd hem parten begon te spelen. In zijn ontslagbrief schrijft Monseigneur Frans Wiertz hem: ‘Ik ben ervan overtuigd dat U dit verzoek om ontheven te worden van Uw functie niet gedaan zou hebben als uw leeftijd, de druk van het vele werk en van uw verantwoordelijkheid als pastoor, dit niet noodzakelijk maakten. Ik dank U voor al hetgeen U gedurende bijna 20 jaar ten bate van de kerk in ons bisdom gedaan hebt, met name in de parochies te Itteren en Grathem en hoop dat de inspanningen die U zich hebt getroost hun vruchten zullen afwerpen’.

Vanuit de communiteit van Weert, zijn nieuwe standplaats, vindt hij al snel een nieuwe “werkplek” bij de zusters Birgittinessen voor de dagelijkse eucharistievieringen. Dat is hij blijven doen totdat hij eind september 2011 samen met de gehele communiteit verhuisde naar Spiritijnenhof in Gennep.

Het is niet gemakkelijk om Huub te karakteriseren. Duidelijk is zeker dat zijn leven niet  over een pad van rozen is gegaan. Zijn leven was een worsteling met zichzelf, zoals hij eens aan een medebroeder zei. Als student was hij intelligent en spitsvondig, hij kon soms erg geestig zijn, maar hij was ook erg op zichzelf, zeggen zijn klasgenoten over hem.  Dat is hij altijd gebleven. Hij kon wel eens fel uit de hoek komen, waardoor mensen zich gekwetst voelden. In zijn pastorale benadering werd hem dan ook weleens verweten dat hij conservatief was en rechtlijnig in de leer. Zijn uitgesproken standpunten waren dan ook weleens oorzaak van spanningen en moeilijkheden met de mensen en met ons zijn medebroeders. Dat zal hem zelf ook verdriet gedaan hebben, want dat was niet wat hij wilde. Hij was weliswaar streng in zijn pastorale en kerkelijke opvattingen omdat hij er diep van overtuigd was dat hij als katholiek priester moest staan voor de ware leer van de katholieke kerk en daarvan dan ook niet kon afwijken. Hij is dan ook tot het einde toe trouw gebleven aan deze leer en aan zichzelf.

Wij hopen en bidden dat de Heer van alle Leven, die hij altijd trouw gediend heeft, hem nu zal opnemen in zijn Rijk van Licht en Vrede, voorgoed. Het feit dat hij daags voor zijn overlijden zijn zus nog heeft mogen ontmoeten, moet voor hen beiden een grote vreugde zijn geweest.

Huub dank voor wie je was en voor wat je voor onze congregatie en je familie betekend hebt.

Pater Huub Leenen ligt opgebaard in Spiritijnenhof, Spoorstraat 159 in Gennep.

Dinsdag 12 april zullen wij om 10.45 uur hier in onze kapel in Gennep tijdens een Eucharistieviering afscheid van Huub nemen, waarna wij hem zullen begeleiden naar ons kloosterkerkhof op het kasteel te Gemert. U bent hier in Gennep welkom vanaf 10.00 uur en na de begrafenis bent u welkom bij de koffietafel in restaurant ‘Bij Dientje’, Kerkstraat 9 te Gemert.

                                                                                                                                                                                                     Martin van Moorsel CSSp

Correspondentieadressen:

Mevr. A.M. Bulk - Leenen                             Congregatie van de H. Geest

Reestlaan 4-13                                           Spoorstraat159       

7944 BB MEPPEL                                        6591 GT  GENNEP

 

Share this article:

Door met lezen
891 Hits
JAN
11
0

Overleden Cor Kok

Onze medebroeder Cor Kok heeft ons vanmiddag, woensdag 6 januari 2016,  tijdens de maaltijd enorm laten schrikken. Onder het eten werd hij niet goed. Het verplegend personeel van Libermannhof was snel aanwezig, alsook het ambulancepersoneel, maar de pogingen tot reanimatie mochten  niet baten. De huisarts constateerde even later een hartstilstand. De altijd zo bezige Cor is er ineens niet meer. Geheel onverwachts hebben wij afscheid moeten nemen van deze hartelijke, prettige en attente medebroeder.

Share this article:

Door met lezen
1499 Hits
AUG
20
0

Overleden Koos Noordermeer

Beste familie, medebroeders, zusters, medestanders, medewerkers en vrienden,

 

Op zondagmorgen 16 augustus 2015 is onze medebroeder pater Koos Noordermeer in alle rust van ons heen gegaan. Zijn overlijden komt niet geheel onverwachts. De laatste maanden ging zijn gezondheid snel achteruit en werd hij meer en meer afhankelijk van anderen. Op 6 augustus heeft hij in het volle bewustzijn het sacrament der zieken ontvangen.

Koos werd geboren op 15 juni 1924 in Loosduinen (Den Haag) als tweede kind in een gezin van acht kinderen. In september 1937 ging hij op aanraden van de pastoor naar het kleinseminarie van de Congregatie van de Heilige Geest te Weert.

Share this article:

Door met lezen
1766 Hits
Ga naar boven