Overleden Cor Kok

Onze medebroeder Cor Kok heeft ons vanmiddag, woensdag 6 januari 2016,  tijdens de maaltijd enorm laten schrikken. Onder het eten werd hij niet goed. Het verplegend personeel van Libermannhof was snel aanwezig, alsook het ambulancepersoneel, maar de pogingen tot reanimatie mochten  niet baten. De huisarts constateerde even later een hartstilstand. De altijd zo bezige Cor is er ineens niet meer. Geheel onverwachts hebben wij afscheid moeten nemen van deze hartelijke, prettige en attente medebroeder.

Cor kwam uit een diepgelovig gezin in Vinkeveen. Toen Cor de lagere school afgesloten had,  gaf hij te kennen dat hij priester missionaris wilde worden. Hij moest echter vanwege de oorlog nog een jaar wachten voordat hij op 17 september 1945 terecht kon op ons kleinseminarie te Weert. Cor was een goede leerling en heeft zijn studies in een gewoon tempo doorlopen. Op het einde van zijn noviciaat in Gennep legde hij daar zijn eerste professie af op 8 september 1952. Hij vervolgde zijn priesteropleiding op het kasteel in Gemert. Op 21 juli 1957 ontving Cor daar de priesterwijding en op 11 juli 1958 werd hij benoemd voor Angola. Dit was voor hem een tegenvaller, want in die tijd waren al vele landen in Afrika onafhankelijk en hij had graag benoemd willen worden voor een onafhankelijk Franstalig land. In Angola moest de strijd voor de onafhankelijkheid nog beginnen. Cor heeft die strijd ten volle meegemaakt.


Toch werden zijn eerste jaren op de missie Quipeio heel zeker de mooiste jaren van zijn verblijf in Angola. Hij en zijn medebroeders legden zich erop toe om de catechese bij de tijd te brengen, onder andere met de vertaling van ‘Africa’s way to live’ uit Zuid-Afrika. Meer dan tien jaar heeft deze catechismus uitstekende diensten bewezen bij de voorbereiding van de catechumenen op het doopsel en op de eerste communie.
Toen Angola onafhankelijk was geworden brak er een heftige strijd los tussen de onafhankelijkheidstrijders van de MPLA en de UNITA. De Nederlandse missionarissen van de missie van Quipeio werden ervan beschuldigd, dat zij een moordpartij van de UNITA ‘gezegend’ zouden hebben. Dit heeft Cor en zijn medebroeder Nico Ligthart heel veel pijn gedaan en zij zouden gevangen genomen zijn, ware het niet dat Cubaanse officieren tussenbeide waren gekomen. Maar nog langer daar blijven was onmogelijk. Ze vertrokken reeds de volgende dag naar Nova-Lisboa.

Zij hebben zich daar een tijd heel rustig gehouden en zijn later, toen het college waar zij woonden in beslag werd genomen, in de parochie van Cuando gaan wonen. Nico nam de zorg voor vele buitenposten op zich en op de dagen, dat Nico naar een van die buitenposten was, stond Cor doodsangsten uit, tot het moment dat hij hoorde, dat Nico weer veilig in de stad terug was. Op een dag werd de vrees van Cor helaas werkelijkheid en werd Nico op weg naar de buitenpost Tchinguar op brutale wijze doodgeschoten. Cor bleef alleen achter. Hij vond dat hij in dat mooie maar verwoeste land solidair moest blijven met zijn mensen. Toen echter ook de missiepost van Cuando door de UNITA overvallen werd, trok Cor zich met al zijn mensen terug in Huambo.

Op aanraden van Krien Houdijk kwam Cor terug naar Nederland om na al deze trieste gebeurtenissen even op verhaal te komen. Hij verbleef enkele maanden bij zijn familie, ging daarna naar Gemert. Maar toen hij eenmaal besloten had terug te keren naar Angola, viel hem dat kennelijk zo zwaar, dat het er niet van kwam. Na lange tijd van aarzeling en onzekerheid heeft hij er zich uiteindelijk bij neergelegd om definitief in Nederland te blijven, al lag zijn hart nog altijd in Angola.

Hij heeft zich in Gemert en later hier in Gennep verdienstelijk gemaakt als koster van de communiteit, zorgde op professionele wijze voor de bloemen en de versiering in de kapel en voor de planten in huis.
De interesse voor planten en tuin had hij van huis uit meegekregen en die heeft hij zijn hele leven gehouden. Wanneer hij zich niet bezig hoefde te houden met onze gasten, want die taak had hij ook op zich genomen, was hij tot laat in de avond in tuin en park te vinden om te planten, te wieden en schoon te maken.

Kwam er een nieuwe medebroeder bij ons wonen, dan gaf Cor graag een baantje aan hem over in de hoop, dat die ander zich hier vlug thuis zou voelen, en dit alles onder het motto van: ik vind wel weer wat anders, en dat was dan gewoonlijk ook zo.
Cor was veelzijdig, goed onderlegd, belezen, met grote interesse voor alles wat zich afspeelde in de maatschappij en hij hield zich goed op de hoogte van de veranderingen in de kerk, maar zijn opvattingen waren nooit extreem maar altijd gematigd positief.  Hij benaderde iedereen met respect, nooit beledigend of kwetsend, iedereen in zijn waarde latend en daardoor werd hij door iedereen ook zeer bemind.
Graag ging hij naar Vinkeveen om zijn broers en schoonfamilie te bezoeken en leefde mee met alle blijde en droeve gebeurtenissen in de familie, vooral ook na het overlijden van zijn oudste broer.
Zij verliezen in Cor een geweldige broer en oom en wij een geweldige medebroeder, over wie nog veel in dankbaarheid zal worden nagepraat.

We hadden hem graag tot de dag van de uitvaart in ons midden gehouden, maar zijn lichaam liet dat niet toe. Hopelijk kunnen we a.s. dinsdag bij een open kist toch nog afscheid van hem nemen.

Dinsdag 12 januari zullen wij om 10.45 uur hier in onze kapel in Gennep tijdens een eucharistieviering afscheid van Cor nemen, waarna wij hem zullen begeleiden naar ons kloosterkerkhof op het kasteel te Gemert. U bent hier in Gennep welkom vanaf 10.00 uur en na de begrafenis bent u welkom bij de koffietafel in restaurant ‘Bij Dientje’, Kerkstraat 9 te Gemert.

Piet Pubben

Correspondentieadressen:
Fam. A. J. Kok      Congregatie van de H. Geest
Demmerik 59      Spoorstraat 159
3645 EB Vinkeveen     6591 GT Gennep

Overleden Koos Noordermeer
Overleden Huub Leenen
Ga naar boven